When New York City was not very big, there was a market on the East River. On market day all the farmers came there to sell their vegetable, butter and eggs, and fruit. They laughed and talked together, so no one could hear the river that ran beside them.
                   But Hans the butterman sat without a smile. He sold pounds of butter from a table beside him. Many people said that his butter wasn’t the right weight. They said that his rolls of butter didn’t weigh as much as a pound.
                   Once the weighmaster came walking down the road. He was looking for people who did not sell the full weight. Someone told him, ”Watch Hans, the butterman.”
                   Hans had good eyes. He saw the weighmaster and quickly put the piece of gold into the first roll of butter, between the butter and its cover.
                   A captain was standing beside Hans’s table, and he had seen Hans put the piece of gold into the roll. He stood at Hans’s side when the weighmaster came up to him.
                   “Good morning,” said the weighmaster.
                   “Good morning,” said Hans. “I think that you are looking for farmers who trick the people of our town.
                   “I’m,” said the weighmaster. “Someone told me that your rolls of butter don’t weigh a full pound.”
                   “Oh yes, they do. Here, Weighmaster. Here is a roll of butter. Weigh it yourself,” said Hans.
                   Hans took the first roll of butter and gave it to the weighmaster.
                   The weighmaster took his scales and put the butter onto it. The roll weighed more than a pound.
                   “I’ve made a mistake,” said the weighmaster. “You are an honest man. There is enough butter in this roll.”
                   Then the captain stood in front of Hans’s table. “You are an honest man, so I want to buy some of your butter,” he said. Before Hans could speak, the captain picked up the roll of butter with the piece of gold in it. “I’ll take this one.”
                   Hans’s heart began beating more quickly. “No, not that one. I’ve sold that one to a friend of mine. Take another one.”
                   “No, I want this one,” said the captain.
                   “I won’t sell it to you. I told you that I’ve sold it to a friend,” said Hans.
                   “Don’t make me angry. The weighmaster weighed this roll. Give your friend another one.”
                   “But I want to give him this one,” said Hans, who was now very uncomfortable.
                   “I ask you, good Weighmaster,” said the captain angrily, “don’t I have the right to choose the piece of butter that I want? I will pay good money for it.”
                   “Of course you have the right, Captain,” said the weighmaster. “What are you afraid of, Hans? Aren’t all the rolls of butter alike? Perhaps I have to weigh all of them.”
                   What could Hans say? What could he do? He had to smile and sell the butter to the captain. The captain gave Hans three cents for the butter.
                   The captain and the weighmaster walked away together.
                   “You punished the thief,” said the weighmaster.
                   “No, he punished himself,” said the captain, smile.

@@@@@@

                    ในครั้งที่ นิวยอร์ค เป็นเมืองที่ยังไม่ใหญ่โต มีตลาดแห่งหนึ่งบนฝั่งแม่น้ำตะวันออก ( อีสต์รีเวอร์ ) วันที่ตลาดมีนัด เกษตรกรจะนำสินค้ามาขาย ได้แก่ ผัก เนย ไข่ และ ผลไม้ พวกเขา คุย และ หัวเราะ กัน อย่างสนุกสนาน จึงไม่มีใครได้ยินเสียงน้ำไหลในแม่น้ำแม้อยู่ใกล้ ๆ แค่นั้น
                    แต่ ฮันส์ ผู้ขายเนย นั่งอยู่โดยปราศจากรอยยิ้ม เขาขายเนยจากโต๊ะข้าง ๆ ไปหลายปอนด์แล้ว หลาย ๆ คนพูดกันว่า น้ำหนักของเนยไม่ถูกต้อง ก้อนเนยของ ฮันส์ นั้น น้ำหนักไม่เต็ม 1 ปอนด์
                    เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจน้ำหนัก เดินตรวจตราหาคนขายที่โกงน้ำหนักสินค้า มีคนบอกเขาว่า "จับตาดู ฮันส์ คนขายเนยให้ดี"
                    ฮันส์ มีสายตาดี เขาเห็นเจ้าหน้าที่ตรวจน้ำหนัก และ เขารวดเร็วพอที่จะสอด แผ่นทองคำ บาง ๆ ที่มีน้ำหนักพอลงไปในเนยก้อนแรกระหว่างก้อนเนยกับวัสดุห่อเนย
                    ผู้กองคนหนึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะของ ฮันส์ และได้เห็น ฮันส์ สอดแผ่นทองคำลงไปในก้อนเนย เขายืนข้าง ฮันส์ เมื่อเจ้าหน้าที่ตรวจน้ำหนักมาถึง
                    "อรุณสวัสดิ์" เจ้าหน้าที่ตรวจน้ำหนักทักทาย
                    "อรุณสวัสดิ์ ครับ" ฮันส์ ตอบ "ผมคิดว่า ท่านกำลังมองหาคนขายของที่ขี้โกงชาวเมืองของเรา ใช่ไหมครับ?"
                    "ใช่แล้ว ! มีคนบอกฉันว่า ก้อนเนย ของแก หนักไม่เต็ม 1 ปอนด์"
                    "อ้อ ! เต็ม 1 ปอนด์ครับ นี่ไงท่าน เนยก้อนนี้ ชั่งดูเองซิครับ"
                    เจ้าหน้าที่ ฯ หยิบตาชั่งของตัวเองออกมา และ หยิบก้อนเนยขึ้นชั่ง ปรากฏว่าก้อนเนยหนักกว่า 1 ปอนด์
                    เจ้าหน้าที่ ฯ พูดว่า "ฉันทำผิด แกเป็นคนซื่อสัตย์ มีเนยเกินพอในก้อนนี้"
                    ผู้กอง ออกมายืนหน้าโต๊ะของ ฮันส์ แล้วพูดว่า "คุณเป็นคนซื่อสัตย์ ฉันจึงอยากซื้อเนยของคุณบ้าง" และ ก่อนที่ ฮันส์ จะพูดอะไร ผู้กองก็หยิบเนยก้อนที่มีแผ่นทองคำซ่อนอยู่ขึ้นมา พร้อมกับพูดว่า "ฉันจะเอาก้อนนี้!"
                    หัวใจของ ฮันส์ เริ่มเต้นเร็วขึ้น "ไม่ได้ ! ก้อนนั้นไม่ได้ ! ฉันได้ขายให้เพื่อนของฉันแล้ว เอาก้อนอื่นสิ"
                    "ไม่ ! ฉันต้องการก้อนนี้" ผู้กองยืนยัน
                    "ฉันไม่ขายให้นายหรอกนะ ฉันบอกนายแล้ว ว่า ฉันขายให้เพื่อนของฉันแล้ว"
                    "อย่าทำให้ฉันโกรธนะ เจ้าหน้าที่ ฯ ชั่งเนยก้อนนี้แล้ว ให้ก้อนอื่นแก่เพื่อนของแกซิ !"
                    "แต่ฉันต้องการให้ก้อนนี้แก่เขา" ฮันส์ ตอบด้วยความรุ่มร้อนใจ
                    "ผมขอถาม, ท่านเจ้าหน้าที่ ฯ" ผู้กองพูดอย่างโกรธ ๆ "ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกก้อนเนยที่ผมต้องการหรือ? ผมจะจ่ายเงินที่ดีเพื่อมันนะ"
                    "แน่นอน, คุณมีสิทธิ์, ผู้กอง !" เจ้าหน้าที่ ฯ ตอบ และ หันไปถาม ฮันส์ ว่า "แกกลัวอะไรหรือ ฮันส์? เนยแต่ละก้อนไม่เหมือนกันหรือ? หรือว่าบางทีฉันควรจะชั่งดูทุก ๆ ก้อน !"
                    ฮันส์ จะพูดอะไรได้ ! เขาจะทำอะไรได้ ! นอกจาก เขาต้องยิ้มและขายเนยให้แก่ ผู้กอง ที่จ่ายเงิน 3 เซนต์ แก่ฮันส์

                    ผู้กอง กับ เจ้าหน้าที่ ฯ เดินออกไปด้วยกัน
                    "คุณลงโทษคนขี้โกง นะ ผู้กอง"
                    "เปล่า, เขาลงโทษตัวเอง ต่างหาก" ผู้กองตอบยิ้ม ๆ

@@@@@@