" นี่ ! คุณ หนอนหนังสือ ฉันจะเป็นแม่สื่อ หาแฟนให้เธอ จะว่าอย่างไร " เป็นคำพูดของเลขานุการชมรมเยาวชนของโรงงาน ชื่อ หวัง จวน ที่ถามผมขึ้นมาอย่างไม่มีปี่  มีขลุ่ย ตอนเลิก งานวันเสาร์ ผมต้องตอบอย่าง งง ๆ ว่า " ฉันต้องคิดดูก่อนนะ "                        " ยังจะต้องคิดอะไรอีก ได้หรือไม่ได้ ไว้เจอหน้าเขาคนนั้น ก็จะรู้เอง แหละ นัดไว้เลย นะ พรุ่งนี้ 10 นาฬิกา พบกันที่หน้าประตูวังวัฒนธรรมประชาชน นะ " แม้ว่าเธอ (หวัง จวน)จะพูดได้อย่าง คล่องแคล่วและนิ่มนวล น่าของเธอกลับแดงเรื่อ ๆ อย่างน่าแปลกใจโดยความเป็นจริงแล้ว หวัง จวน เป็นเลขานุการชมรมที่ต้องดูแลสมาชิกหลายร้อยคน อายุยังน้อยกว่าผม 2 ปี และยังไม่มีคนรัก                        หวัง จวน กลับไปแล้ว ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี ในใจของผมคิดตรง ๆ ว่า เธอเป็นสหายที่แสนดี ในขณะที่ผมได้ร่วมทำงานนวัตกรรมมาเป็นเวลา 2 - 3 ปี เธอกับผมทำงาน ด้วยกันได้เป็นอย่างดี เมื่อพบปัญหายาก ๆ เธอจะกระตุ้นและให้กำลังใจแก่ผม หากผมประสบ ความสำเร็จ เธอจะร่วมยินดี หากผมแสดงความภาคภูมิใจเกินไป เธอจะตักเตือน มีอยู่ครั้งหนึ่งผมทำงานที่โรงงานจนดึก เธอได้นำอาหารกล่องจากบ้านมาให้ผม เป็นก๋วยเตี๋ยว กับไข่ต้ม 2 ฟอง                        คุณแม่ของผม ปกติคอยกระตุ้นให้ผมหาคู่อยู่แล้ว พอทราบข่าวว่าจะมีคน หาแฟนให้ผม ท่านดีใจมาก ตลอดทั้งคืนแทบจะนอนไม่หลับ รุ่งเช้า เพิ่งจะ 6 นาฬิกาก็ปลุกผม จากเตียง ให้ผมทดลองแต่งตัวให้หล่อ เสื้อตัวนี้ กางเกงตัวนั้น ดูง่าย ๆ แล้วเหมือนกับว่า ไม่รู้จะแต่งตัวให้ผมอย่างไรดี พอนาฬิกาบอกเวลา 9 โมงเช้า คุณแม่ก็บอกให้ผมออกไปตามนัดได้แล้ว ทั้ง ๆ ที่จากบ้านถึงวังวัฒนธรรมนั้น ขี่จักรยานใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที                        ผมยืนอยู่ที่หน้าประตูวังวัฒนธรรม เป็นครั้งแรกที่นัดพบกับหญิงสาวที่ไม่รู้จัก รู้สึกว่า หัวใจเต้นแรงผิดปกติ คงจะเป็นด้วยความประหม่ากระมัง " มาแต่เช้าเชียวนะ " หวัง จวน ปรากฏตัวขึ้นทันใดทางด้านหลังจากไหนก็ไม่รู้ แต่มาคนเดียว ผมคิดว่าอีกคนหนึ่งอาจจะคอยอยู่ ด้านในวังแล้ว เรา 2 คน เดินเข้าวังด้วยกัน เดินกันไป คุยกันไป" เธอต้องการหาผู้หญิงแบบไหน                        " หวัง จวน ถามผม ผมคิดแล้วคิดอีก ตอบไปว่า " ฉันรู้สึกว่า คนเราเติบโต แล้ว สวยหรือไม่สวยเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญอยู่ที่ การใช้ชีวิตจะต้องใช้ภาษาเดียวกัน "                        " ภาษาเดียวกันของเธอคืออย่างไร ต้องเหมือนหนอนหนังสืออย่างเธอหรือไม่ "                        " ฉัน . ฉัน . " ผมไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี                        " เธอนี่โง่จริง... " หวัง จวน ยิ้ม " คนที่ทำงานได้แล้ว ย่อมจะต้องดูแลชีวิตได้เช่นเดียวกัน "                        เมื่อเป็นอย่างนี้ เราสองคนจึงเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ ถึงเรื่องชีวิต เรื่องการทำงาน เรื่องอุดมคติ ยิ่งคุยยิ่งเห็นคล้อยตามกัน                        ฉับพลันผมก็นึกขึ้นมาได้ มองดูนาฬิกา ตายแล้ว ! เวลา 11 นาฬิกาแล้ว " คนที่เธอจะแนะนำให้ฉันรู้จักล่ะ อยู่ไหน                        " หวัง จวน ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองหน้าของผม ยิ้มน้อย ๆ ไม่แสดงอาการรู้ร้อนรู้หนาว ชั่วครู่หนึ่ง เธอจึงพูดช้า ๆ ว่า " เธอนี่ โง่จริง ๆ "                        ถึงตอนนี้ ผมจึงพบว่า ในยามปกติ เมื่ออยู่ที่ทำงาน หวัง จวน จะสวมใส่แต่ชุดทำงาน สีน้ำเงิน วันนี้มีการเปลี่ยนแปลง ท่อนบนเธอสวมเสื้อสีสวย ท่อนล่างเธอสวมกระโปรงลายดอกสดใสดวงตาคู่โตเปล่งประกาย                        หัวใจของผมร้อนรุ่ม " โธ่เอ๋ย ! กูนี่โง่จริง ๆ "