|
ความรักของคนแก่ |
|
ค่ำแล้ว ภริยาของผมนั่งอยู่บนเตียง คิดอะไรอยู่ ผมคิดว่าเธอคงจะมีความกังวลแทนคุณแม่ของเธอแน่นอน เพราะว่าเมื่อตอนบ่ายคุณแม่มาหา ดูเหมือนว่ามีอะไรอยากจะคุยกับเธอ ผมถามคุณแม่(ยาย)แล้ว คุณแม่ได้แต่ส่ายหน้า ผมคิดว่าท่านคงจะมีเรื่องต้องพูดกับลูกสาวของตัวเอง ไม่อยากให้ผมได้ยิน ผมจึงหยิบหนังสือพิมพ์เข้าไปอ่านในห้อง ในที่สุด สองแม่ลูกก็คุยกันด้วยเสียงเกือบกระซิบ แต่ผมก็พอจะได้ยินและจับใจความได้บางส่วน สี่ทุ่มกว่าแล้ว นอนเถอะ ผมพูดหลังจากมองหน้าภริยา แว็บหนึ่ง เธอมองลูกน้อยที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า แม่บอกว่า ต่อไปแม่คงจะไม่กล้าไปที่สวนสาธารณะอีกแล้ว แม่กลัวตาแก่ที่แม่พบที่นั่น ภริยาหยุดพูดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ แม่ก็อย่างนี้แหละ อายุก็มากแล้ว จะไปทำอะไรที่สวนสาธารณะกันนะ อยู่บ้านถักเสื้อกันหนาวดีกว่า หากไม่อยากอยู่บ้าน ก็มาช่วยพวกเราดูแลเจ้าตัวน้อยก็ได้ แม่อยู่บ้านคนเดียวคงจะไม่สนุก ไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะเพื่อสุขภาพก็ดี พูดอีกอย่างหนึ่ง ตาแก่คนนั้นเข้ามาถามแม่ถึงเรื่องราวภายในบ้าน ช่างไม่มี . เธอไม่ได้เห็นสีหน้าของแม่ของฉัน เจ้าสิ่งของแก่ ๆ นั่น ต้องพูดอะไรที่ทำให้แม่ของฉันตกใจ ภริยาพูดแล้วหยุดอีกครู่หนึ่ง แล้วก็บ่นแม่ตัวเองอีกหนึ่งกระบุง แม่ทำไมต้องสวมเสื้อผ้าสวย ๆ ด้วยนะ อายุ ๕๐ กว่าปีแล้ว เสื้อขนสีสด ๆ อย่างนั้นแม้แต่คนอายุสี่สิบกว่า ๆ เขาก็ไม่กล้าใส่กัน ที่ผ่านมา ผมพูดบ้าง เธอมักจะบ่นคุณแม่เรื่อง แบบเสื้อที่ใส่ว่าไม่สวย สีสรรก็ไม่สวย มาถึงตอนนี้กลับบอกว่าคุณแม่แต่งตัวสวยเกินไป เธอ . เธอเข้าใจอะไรบ้าง ! ตอนที่พ่อยังอยู่ แม่แต่งตัวดีหน่อยน่ะ เป็นเรื่องที่สมควร แต่ตอนนี้แม่ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ อย่างนั้นน่ะ จะให้ใครดู พูดอีกอย่างหนึ่ง เจ้าสิ่งของแก่ ๆ ตัวนั้น เห็นแม่ว่า เฮ้อ ! จะพูดอย่างไรดีนะ นอนเถอะ ดึกแล้ว เธอนอนไปเถอะ แม่ฉันไม่ใช่แม่เธอนี่ ใช่ไหมล่ะ ภริยาเริ่มโมโหผมแล้ว เธอไม่นอน ฉันจะนอนแล้วล่ะ ในใจของผมคิดอย่างนั้น แต่ไม่กล้าพูดออกมา ผมรู้ดีว่าเวลาภริยาโกรธ ผมจะพูดอะไรไม่ได้เลย เพราะว่าไม่ว่าจะพูดอะไร เธอรับฟังไม่ได้ทั้งสิ้น ผ่านไปสักครู่ ขณะที่ผมเคลิ้มหลับ ภริยาก็ทำผมตกใจตื่นด้วยคำพูดที่แฝงด้วยความกังวลว่า เธอคิดว่า ตาแก่คนนั้นเป็นอันธพาล หรือไม่ อะไรนะ ! อันธพาล ! เป็นไปไม่ได้มั้ง ! คุณแม่ไม่ใช่บอกว่าได้พบเขาที่กลุ่มรำมวยไท้เก๊ก ไม่ใช่หรือ เขาต้องเป็นอันธพาลแน่นอน หากไม่ใช่ แล้วทำไมอยากรู้ที่อยู่ของแม่ เฮ้อ ! คุณแม่ทำไมจึงยอมบอกที่อยู่ของตัวเองแก่คนอื่นอย่างง่าย ๆ นะ เธออย่ากังวลนั่น กังวลนี่เลย คุณแม่ไม่ใช่บอกว่า เขาเป็นคนร่างใหญ่ หน้าแดง ๆ หรือ แล้วยังสวมเสื้อจีนแบบสี่กระเป๋าใช่ไหม เอาอย่างนี้ดีกว่า พรุ่งนี้เช้าเราไปดูกับตาดีกว่าว่า ตาแก่นั่นเป็นคนอย่างไร ภริยาได้ฟังผมพูดอย่างนั้น ดับไฟ นอนแผ่หลับไปได้ วันต่อมา ๗ นาฬิกา เราสองคนมาถึงสวนสาธารณะ คุณแม่ ปกติก็จะมาที่นี่เวลานี้ เรามาถึงปรำข้างเนิน ด้านหน้า เป็นพื้นที่ที่คุณแม่กล่าวถึง มีคนฝึกรำมวยไท้เก๊กอยู่จำนวนมาก แต่เราก็มองหาพบชายร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อจีนแบบสี่กระเป๋า ดูไม่เหมือนอันธพาลนะ ผมพูดกับภริยา เธอจะรู้อะไร เธอคอยอยู่ตรงนี้นะ ฉันจะไปเรียกเขาออกมาถาม ภริยาพูดร้อนรน แต่ว่าต้องสุภาพหน่อยนะ ภริยาเดินออกไป ๒-๓ ก้าว ฉับพลันต้องหยุดนิ่ง เรียกผมเบา ๆ ให้ออกมา เธอดูที่ม้านั่งยาวใต้ต้นไม้ใหญ่นั่น ทางนั้น ทางนั้น เห็นหรือยัง ผมเห็นแล้ว คุณแม่(ยาย) นั่งอยู่ที่นั่น ดูเหมือนว่าเพิ่งมาถึง กำลังดึงของออกจากกระเป๋าแบบกระเป๋าหนังสือ สิ่งนั้นคือเสื้อกันหนาวที่ถักแล้วครึ่งตัว ขณะเดียวกันก็ยิ้มน้อย ๆ ไปทางกลุ่มคนที่กำลังรำมวยไท้เก๊กอยู่ ใช่คุณแม่จริง ๆ ด้วย! คุณแม่ทำไมต้องมานั่งถักเสื้อที่นี่นะ คุณภริยาไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธออย่าร้อนใจ ผมพูด อย่างนี้ดีกว่า เราไปหลบด้านหลังต้นไม้นั่น หากตาแก่เป็นอันธพาลจริง ๆ เราจะสั่งสอนให้รู้สึก ดูว่าเขาจะกล้าหรือไม่กล้ามาสร้างความยุ่งยากให้แก่คุณแม่ คุณภริยารู้สึกว่าวิธีที่ผมเสนอนั้นไม่เลว จึงดึงมือผมไปที่หลังต้นไม้ดังกล่าว มวยไท้เก๊กเลิกแล้ว ตาแก่นั่นเดินยิ้มมาหาคุณแม่ พูดว่า คุณมาแล้ว คุณแม่ลุกขึ้นยืน ยกเสื้อครึ่งตัวนั้นทาบกับตัวตาแก่ แล้วพูดว่า ฉันทดลองถักน่ะ คิดว่ายังไม่พอดีนะ ดีแล้วล่ะ ไม่ใหญ่ ไม่เล็ก ตอนนี้สายตาของตาแก่จับมาที่ใบหน้าของคุณแม่ คุณพูดกับลูกสาวหรือยัง คุณแม่ยายส่ายศีรษะ ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง แล้วพูดว่า จะให้ฉันเปิดปากพูดอย่างไรได้ล่ะ
ตอนนี้คุณภริยาใช้แรงดึงแขนของผมนิดหนึ่ง
ผมหันมามอง เห็นใบหน้าของภริยาขาวซีด พร้อมกับบอกผมว่า
ไป เรากลับกันเถอะ |
|
ความเห็นของผู้เขียน
ขนบธรรมเนียม ประเพณี วัฒนธรรม ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกระแสโลกาภิวัตน์ ( แต่วัฒนธรรมที่สามีเกรงใจภริยานั้น ยังเหมือนเดิม ) ธรรมชาติของมนุษย์ต้องมีความรัก มีคู่ หากแต่ ระบบอนุรักษ์นิยม ได้ปิดกั้นการทำตามใจของผู้คนอยู่บ้าง คนอายุมาก ก็มีหัวใจ ยังต้องการเพื่อน ยังต้องการคู่ การแสดงออกอย่างเหมาะสม คงจะเป็นที่ยอมรับของสังคมได้ โลกจะสดใสถ้าทุก ๆ คนมองโลกในแง่ดี ประพฤติตัวอยู่ในความดี จะเห็นว่า การมีคู่ของคนสูงอายุ อย่างเหมาะสมก็มีส่วนทำให้โลกสดใสได้เช่นกัน มีความสุขกันเถิด |
