คุณ สามีตื่นนอนตอนเช้า  สวมรองเท้าแล้วออกเดินเล่น
          ภริยา   :   พ่อคุณ ! ทำไมถึงเดินเหมือนผู้หญิงเท้าเล็กเล่าจ๊ะ
          
สามี    :   รองเท้ามันเล็กน่ะ
          ภริยา   :   รองเท้าเล็ก ! ถ้าอย่างนั้นก็ไปซื้อคู่ที่พอเหมาะกับเท้าซิจ๊ะ
          สามี    :   ไม่ต้องหรอก ใส่ไปใส่มา พอคุ้นเท้าแล้วก็ดีเองแหละ
          ภริยา   :   จะปล่อยให้ลำบากไปทำไม ทานข้าวเสร็จแล้วออกไปซื้อรองเท้าคู่ที่ใหญ่กว่านี้นะ
          สามี    :   ( รู้สึกกังวล ) ซื้อรองเท้า ! จะซื้ออย่างไรนะ ! ซื้อเบอร์ใหญ่ขนาดไหนนะ !
          ภริยา   :   เอ๊ะ ! เธอนี่ ! เอาละ เอาละ ! ( เข้าไปดึงเชือกจากลิ้นชักมาวัดเท้าสามี )
                       เอานี่ไป ซื้อตามขนาดเชือกที่วัดให้นี่แหละ



                              ที่ร้านขายรองเท้า พนักงานขายกำลังจัดรองเท้าบนชั้น
          สามี      :   ตรงนี้มีร้านขายรองเท้า เข้าไปดูหน่อยซิ
          พนักงาน :   คุณจะซื้อรองเท้าหรือคะ ?
          สามี      :   ใช่ ซื้อรองเท้า
          พนักงาน :   ต้องการรูปแบบอย่างไหนคะ ?
          สามี      :   ขอดูอย่างนี้ก่อน ( ชี้ที่รองเท้าแบบหนึ่ง )
          พนักงาน :   รองเท้าชนิดนี้ดีมาก กำลังเป็นที่นิยม โดยเฉพาะผู้ใหญ่วัยกลางคนขึ้นไป
                         ลองสวมดูซิคะ

          สามี      :   ( ลองสวมแล้ว ) เหมาะเจาะพอดี สวมแล้วรู้สึกสบายเท้าดี
          พนักงาน :   อย่างนั้นก็ ซื้อคู่นี้เลยนะคะ !
          สามี      :   ( ค้นหาอะไรบางอย่างที่ตัวเอง ) ตายละ ! ยุ่งแล้วซิ !
          พนักงาน :  เป็นอะไรคะ ? ของหายหรือคะ ?
          สามี      :   ( พยักหน้า ) เฮ้อ ! หายแล้ว !
          พนักงาน :   เงินหายหรือคะ ?
          สามี      :   ( ยังค้นหาต่อไป ) ไม่ใช่ ผมทำเชือกหาย
          พนักงาน :   เชือกหาย !
          สามี      :   ภริยาของผมกลัวว่าผมมาซื้อรองเท้าแล้วจะไม่รู้ขนาด จึงใช้เชือกวัดเท้าของผมให้มา
          พนักงาน :   คุณมิใช่ซื้อรองเท้าของคุณเองหรือคะ ?
          สามี      :   ใช่ ! รองเท้าของผมเอง
          พนักงาน :   คู่นี้เป็นรองเท้าที่คุณลองสวมแล้วสบายเท้า ไม่ใช่หรือคะ ?
          สามี      ;   สวมแล้วพอเหมาะพอเจาะพอดี แต่ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับเชือกที่ภริยาวัดให้
                         แล้วพอดีกันหรือเปล่า
          พนักงาน :   นั่นไม่ใช่ปัญหานี่คะ เชือกเส้นนั้นวัดขนาดเท้าของคุณ ใช่ไหมคะ ?
          สามี      :   ถูกต้อง ! เชือกเส้นนั้นมีขนาดตามเท้าของผมจริง ๆนะ
          พนักงาน :   ก็ยังใช่อยู่ดี
          สามี      :   งานทุกอย่างล้วนต้องมีการวัดมิใช่หรือ ? รองเท้าคู่นี้ผมยังไม่ซื้อนะ
          พนักงาน :   อ้าว……!!!!
          สามี      :   ผมไปหาเชือกเส้นนั้นก่อนก็แล้วกัน
          พนักงาน :   อย่างนั้นก็ตามใจคุณนะคะ
          สามี      :   ( ฉับพลัน ) อ้อ ! อยู่นี่ไง !
                         ( ท่าทางดีใจมาก ขณะที่ดึงเชือกเส้นหนึ่งออกมาทางขากางเกงด้านล่าง )
                        กระเป๋ากางเกงของผมขาดน่ะ ! คุณลองวัดดูซิครับ ( พูดอย่างอาย ๆ )
          พนักงาน :   ( มองความสั้น-ยาวของเชือก ) ทำไมสั้นอย่างนี้ล่ะ ! ใช่หรือเปล่าคะ ?
          สามี      :   เอ๊ะ! เส้นนี้เอาไว้ซื้ออะไรนะ อ้อ! ใช่แล้ว เส้นนี้ไว้สำหรับซื้อแว่นตา
                        ผมลองหาดูใหม่นะ ใช่เส้นนี้แน่ ๆ ( ดึงเชือกลอดจากขากางเกงอีกครั้งหนึ่ง )
                        คุณลองใช้เส้นนี้วัดดูใหม่นะ
          พนักงาน :   ( ดึงเชือกขยายออก เชือกเส้นนี้มีความยาวมากกว่า 1 เมตร )
          สามี      :   ตายละ ! เส้นนี้สำหรับซื้อกางเกงนี่นา ( ดึงเชือกจากที่เดิมออกมาอีก 1 เส้น )
                        คุณลองดูเส้นนี้ซิครับ
          พนักงาน :  เชือกเส้นนี้ใกล้เคียง ( เทียบเชือกกับรองเท้าอีกคู่หนึ่ง )
                        เส้นนี้เทียบกับเท้าของคุณแล้ว ใหญ่กว่ามากนะคะ

          สามี      :  ใหญ่กว่านิดหน่อย ไม่เป็นไร ผมซื้อคู่นี้แหละ
          พนักงาน :  อย่างนั้นคุณสวมแล้วจะไม่พอดีเท้านะคะ
          สามี      :  ไม่พอดีเท้า แต่พอดีกับเชือกที่วัดมา
          พนักงาน :  คู่นั้น เหมาะกับเท้าแล้วไม่ใช่หรือคะ
          สามี      :  แต่มันไม่ตรงกับขนาดของเชือก
          พนักงาน :  ดิฉันขอแนะนำ ไม่ให้ซื้อคู่ใหญ่นี้ ค่ะ
          สามี      :  ทำไมล่ะ ?
          พนักงาน :  สวมแล้วไม่พอดีนี่คะ
          สามี      :  ผมพูดแล้วนะ ไม่พอดีเท้า แต่พอดีเชือกนี่ไง
          พนักงาน :  รองเท้าใหญ่เกินไป สวมแล้วเดินไม่สะดวกนะคะ
          สามี      :  ไม่เป็นไร สวมให้คุ้น แล้วก็ดีเองละ ผมซื้อคู่นี้แหละ นี่เงิน
          พนักงาน :  ( บรรจุรองเท้าลงกล่อง )
                        หากว่านำไปสวมแล้วไม่พอดี นำกลับมาเปลี่ยนได้นะคะ

          สามี      :  ก็มันตรงกับเชือกวัดแล้ว ฉันจะนำมาเปลี่ยนทำไม ( พูดขึ้นเสียงเล็กน้อย )

                 ความเห็นของผู้เขียน
                                เรื่องอ่านเล่น ๆ คิดว่าในโลกนี้คงจะไม่มีใครที่ทำได้อย่าง สามี-ภริยา คู่นี้นะครับ คือฝ่ายสามีทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้เลย ต้องได้รับการชี้นำจากภริยาอย่างต่อเนื่อง ส่วนภริยา ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสามีไม่ค่อยได้เรื่อง ก็มิได้กำกับดูแลอย่างใกล้ชิด ปล่อยให้ยึดถือความยาวของเชือกเป็นที่ตั้ง จนได้สร้างปัญหาแก่พนักงานขายรองเท้า ในที่สุด อ่านจบแล้ว ท่านผู้อ่านคงยิ้มได้นะครับ




โดย พันเอก ชูเกียรติ   มุ่งมิตร รองเจ้ากรมข่าวทหารบก
chukiati@rta.mi.th
 ๓๐ ส.ค.๔๕

ขอเชิญติชม
กลับหน้าแรก