" ตาเฒ่า ของฉันเนี่ย ช่างไร้เหตุผล เสียจริง " แม่เฒ่า ซึ่งนั่งโดยลำพังบนโซฟา รำพึงรำพันอย่างเดียวดาย หลังจากครอบครัวของลูกชาย และครอบครัวของลูกสาว ลากลับไปแล้ว " ยังมีคนอย่างนี้ไหม แม้แต่วันอาทิตย์ ก็ไม่พักผ่อน ทุ่มเทดูแลคนไข้ในโรงพยาบาล ไม่ว่างเว้น "
           " วันหยุด ก็ยังไปทำงาน ออกตัวว่า อยากให้คนหนุ่มสาวมีเวลาสนุกสนาน "
           " วันลูกชายแต่งงาน กินเลี้ยงยังไม่ถึงครึ่งมื้อ มีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่า มีคนไข้หนัก ตาเฒ่ารีบวางตะเกียบ แล้วออกไปทันที "
           " ลูกสาวแต่งงานมาครึ่งปีแล้ว ตาเฒ่ายังไม่รู้เลยว่า บ้านลูกสาวอยู่ถนนสายไหน "
           " คิดดูเถิด มีคนอย่างนี้ เป็นพ่อ บ้างไหม ".........................

           ตรุษจีนปีนี้ ทุกคนคืนสู่เหย้า ทั้งครอบครัวของลูกชาย และครอบครัวของลูกสาว มากันทุกคน คงมีแต่ตาเฒ่าคนเดียว ไม่อยู่บ้าน แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างให้เงินปีใหม่แก่หลาน ๆ ตาเฒ่าก็ให้ฉันเป็นคนดูแล ลูก ๆ หลาน ๆ บอกฉันว่าอย่าโกรธ ตาเฒ่าคนเดียวไม่อยู่บ้าน พวกเราก็กินอาหารร่วมกันได้ แต่ฉันรู้สึกว่า คำบอกอย่างนั้น ก็ ไร้เหตุผล เช่นกัน
           ที่ฝาบ้านมีประกาศเกียรติคุณของตาเฒ่าแขวนอยู่ ฉันมองแล้ว รู้สึกว่าไม่อยากเห็น เฮ้อ ! วันหยุดเทศกาลแท้ ๆ ฉันเป็น ยายแก่ อยู่บ้านคนเดียว
           ฉันก็อายุ ๖๐ กว่าปีแล้ว มาให้ฉันเป็นคนดูแลเด็ก ๆ ลองฟัง ตาเฒ่า พูดซิ แกพูดว่า " ซื้อวิทยุนี่เพื่อฉัน ซื้อโทรทัศน์โน่น ก็เพื่อฉัน " แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีเพื่อการบันเทิง แต่ตัวฉัน จะยิ้ม จะหัวเราะ กับใครล่ะ ลองคิดดูซิ ตัวฉันคนเดียวนั่งอยู่ที่นั่น ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ยิ้ม - หัวเราะกับตัวเอง อย่างนั้น น่ะ ไม่ใช่ ไร้เหตุผล หรือ
           ดูซิ เทศกาลโคมไฟ ตาเฒ่าก็ไม่กลับบ้าน ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ๘ ชีวิตของพวกเรานั้น ขาดเขาคนเดียว เมื่อ ตรุษจีน ก็ขาดเขาคนเดียว คิดว่าเมื่อถึงเทศกาลโคมไฟ จะได้สนุกสนานกันบ้าง แต่ตาเฒ่า กลับไป สู่เหย้าชาวคนไข้ ที่โรงพยาบาล ดูอาหารเหล่านี้ซิ ร้อนจนเย็น เย็นจนร้อน เด็ก ๆ ต่างคอยตาเฒ่า ตั้งแต่วันจนถึง ๒ ทุ่มกว่า ตาเฒ่าก็ยังไม่กลับมา สงสัยจริง ๆ ว่า ในหัวใจตาเฒ่านั้น มีหรือไม่มี บ้านหลังนี้ มีหรือไม่มีเมียแก่คนนี้ ช่าง ไม่มีเหตุผล จริง ๆ
           เฮ้อ ! ไม่ยุ่งกับเขาแล้วล่ะ เปิดวิทยุฟังดีกว่า
           อ้าว ! นั่นเสียงตาเฒ่าของฉันนี่ กำลังคุยกับผู้สื่อข่าว อ้อ ! ผู้สื่อข่าวสรรเสริญตาเฒ่า พูดถึงประกาศเกียรติคุณที่แขวนอยู่ที่บ้านด้วย เอ๊ะ ! ทำไมฉันจำไม่ได้นะว่า ผู้สื่อข่าวคนนี้เคยมาที่บ้าน
ฟังซิ ฟังตาเฒ่าตอบผู้สื่อข่าวว่า " แม่เฒ่าที่บ้านของผม มักจะเรียกผมว่า … ฮ่ะ ฮ่ะ …"

           ตาเฒ่าเอ๊ย ! ช่างไม่มีความจำเสียเลย แค่นี้ก็ลืม ผู้สื่อข่าว ทำไมไม่มาถามฉันนะ ฉันน่ะด่าตาเฒ่าของฉันว่า
" พระผู้มีบ้าน " ลองคิดดูนะว่า จริงหรือไม่จริง

           ผู้เขียน ขอสะท้อนชีวิตคู่ของผู้เฒ่าชาวจีนคู่หนึ่ง ที่ดูเหมือนว่า จะขาดความอบอุ่นอยู่ไม่น้อย ผู้เขียน มีความเห็นว่า ด้วยวัยที่สูงขึ้น คู่ชีวิตควรจะดูแลกันให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น ด้วยความเห็นอกเห็นใจกันมากขึ้น ผู้เขียนอยากให้ครอบครัวคนไทย มีความอบอุ่น ความสุข ตั้งแต่ต้นจนถึง ไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร ทุก ๆ ครอบครัว